آیا در خوف از ضرر که روزه را حرام می کند، خوف شخصی ملاک است یا نوعی؟
آیا در خوف از ضرر که روزه را حرام می کند، خوف شخصی ملاک است یا نوعی؟ آیا خوفی که شخص این مکلف به ضرر پیدا می کند، ملاک است یا باید به گونه باشد که اگر هر مکلفی در چنین حالی قرار می گرفت، این خوف برایش ایجاد می شد؟

باسمه تعالی

1. ملاک خوف نوعی است نه شخصی. بنابراین هر گاه به لحاظ شرایط عینی و گفته های متخصصان وضعیت به گونه ای باشد که برای هر انسان متعارفی احتمال عقلایی خطر در صورت روزه ایجاد شود، روزه حرام است. یعنی اگر شواهد و قرائن مانند گفتۀ متخصصان و تجربۀ واقعی خود مکلف به گونه ای است که اگر هر مکلف متعارف دیگری در این وضعیت قرار داشت، احتمال عقلائی می داد، روزه برایش ضرر دارد، روزه حرام و باطل است.

2. اگر شخصی بی اطلاع از این شواهد و قرائن، احتمال عقلائی ندهد که روزه برایش ضرر دارد، به حسب ظاهر روزه بر او واجب و صحیح است.

کد سایت fa7977
طبقه بندی موضوعی روزه های حرام و مکروه